Ελλάδα-Ισπανία συμμαχία!
Εξαιτίας του προβληματισμού μου για την έλλειψη φαντασίας από αριστερούς οικονομολόγους και κόμματα ,αποφάσισα να καταγράψω τις σκέψεις μου για τη δημιουργία μια σοσιαλιστικής κοινότητας μεσογειακών χωρών σε αντίθεση με την έξοδο μια μονάχα χώρας από της ΕΟΚ και την ΟΝΕ
Μεσογειακή Σοσιαλιστική Ουτοπία
Η Μεσογειακή Σοσιαλιστική Ουτοπία θα αποτελεί μια σοσιαλιστικά οργανωμένη κοινότητα μεσογειακών κρατών ,που θα έχει ως στόχο την ουσιαστική βελτίωση των συνθηκών ζωής των πολιτών της και την προώθηση του σοσιαλισμού ως μέσου για την επίτευξη ενός καλύτερου μέλλοντος για την ανθρωπότητα συλλήβδην.
Απαραίτητο είναι στην αρχική μορφή να αποτελείται από κράτη με θέσης στρατηγικής σημασίας ή/και φυσικούς πόρους ,αναπτυγμένη βιομηχανία και στηριζόμενα σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Στο θεωρητικά παράδειγμα που παραθέτω μέλη της Σοσιαλιστικής Κοινότητας αυτής αποτελούν η Πορτογαλία ,η Ισπανία και η Ελλάδα. Στόχος μου είναι να αποδείξω ,ότι στο πλαίσιο μιας τέτοιας κοινότητας η σοσιαλιστική οργάνωση θα ήταν όχι απλά εφικτή αλλά και ευκταία από την πλειοψηφία των πολιτών της.
1. Γιατί απαιτείται μια Κοινότητα παρά ένα μεμονωμένο ισχυρό κράτος για να κάνει την αρχή?
Καταρχάς όσα οικονομικά πλεονεκτήματα και να διαθέτει μια χώρα σαν την Ισπανία λόγου χάρη ,όταν προσπαθήσει να γίνει αυτάρκης θα έρθει αντιμέτωπη με τεράστιες δυσκολίες καθώς η παραγωγή της είναι αυτή τη στιγμή οργανωμένη σύμφωνα με την αρχή τους παγκόσμιου καταμερισμού της εργασίας. Έτσι οπωσδήποτε είναι προτιμότερος ο συνασπισμός δύο ή και περισσότερων κρατών ,που θα επιμερίσουν τα όποια προβλήματα προκύψουν και θα αθροίσουν (?) τα πλεονεκτήματα τους.
Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος σπουδαιότερος ίσως. Το βασικό πρόβλημα ,κατά τη γνώμη ,που αντιμετώπισε ο σοσιαλισμός όπου εφαρμόστηκε ήταν η αυταρχικότητα του κρατικού μηχανισμού ,που επειδή διαχειρίζεται πλήρως την οικονομική ζωή των πολιτών του καταλήγει περισσότερο ή λιγότερο έντονα να παρεμβαίνει και στη σφαίρα της ιδιωτικής τους αυτονομίας. Ή ακόμα χειρότερα καταλήγει να βλέπει εχθρούς και ξένους πράκτορες παντού με αποτέλεσμα να επιδίδεται σε κυνήγι μαγισσών. Αν όμως ο σοσιαλισμός εφαρμοστεί στο πλαίσιο μια κοινότητας με ισότιμα μέλη θα μπορούσε αυτή η αυταρχική ροπή να αντιμετωπιστεί (βλ αναλυτικότερα παρακάτω)
2. Γιατί μια τέτοια κοινότητα θα ήταν ισχυρή?
Καταρχάς είναι σαφές ότι λόγω της στρατηγικής θέσης κυρίως της Πορτογαλίας και της Ελλάδας η Κοινότητα θα ήταν σε θέση να ελέγχει το διατλαντικό αλλά και μεσογειακό θαλάσσιο εμπόριο. Έτσι θα διατηρεί εμπορικές σχέσεις με την Αμερική ,την υπόλοιπη Ευρώπη ,την Ασία αλλά και την Αφρική κάτι που της εξασφαλίζει όχι μόνο διπλωματική ισχύ αλλά και οικονομική ανάπτυξη. Ακόμα καθώς βρίσκεται σε ένα γεωγραφικά κρίσιμο σημείο μπορεί και ευκολότερα να επηρεάζει τις εξελίξεις ειδικά σε ασιατικές και αφρικανικές χώρες ,που τώρα ξεκινούν την προσπάθεια απαλλαγής τους από δικτατορικά καθεστώτα.
4. Τρόπος διοίκησης.
Καταρχάς θα υπάρχει ένα κοινοτικό σύνταγμα το οποία θα τεθεί σε δημοψήφισμα και αφού επικυρωθεί θα θέτει σαφή όρια στην διακυβέρνηση της Κοινότητας μας (για παράδειγμα αναφορικά με τα είδη και τους περιορισμούς της ιδιοκτησίας)
Οι εθνικές κυβερνήσεις θα αναδεικνύονται και θα κυβερνούν με τον συνήθη για τις σύγχρονες φιλελεύθερες δημοκρατίες τρόπο (φυσικά στα πλαίσια του σοσιαλιστικού μας συντάγματος ) Οι βασικότερες καινοτομίες θα είναι οι εξής:
1ον: Ο αριθμός των βουλευτών θα μειωθεί κατά περίπου 20%. Το ποσοστό αυτό των εδρών θα καλύπτεται από δημοκρατικά εκλεγμένους και ανακλητούς εκπροσώπους των μεγάλων παραγωγικών μονάδων (αλλά και εκπροσώπους των κλάδων στους οποίους απασχολείται το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού της κάθε χώρας
2ον:Συνταγματικές μεταβολές θα λαμβάνουν χώρα μονάχα ύστερα από επικυρωτικό δημοψήφισμα.
Από ισάριθμα και ισότιμα μέλη των εθνικών κυβερνήσεων θα αποτελείται η κοινοτική κυβέρνηση η οποία θα χαράζει τον βασικό κορμό του οικονομικού σχεδιασμού. Η πρωθυπουργεία ,που θα έχει αξία σε περίπτωση ισοψηφίας ,θα εναλλάσσεται.
Ας τονιστεί εδώ ότι σε ζητήματα όπως το εκπαιδευτικό σύστημα ,που αφορούν σε μεγάλο αλλά όχι απόλυτο βαθμό τον οικονομικό σχεδιασμό ,θα πρέπει να γίνει σαφής και νηφάλια διάκριση για το που τελειώνει η εξουσία της Κοινοτικής Κυβέρνησης και για το που αρχίζει η διακριτική ευχέρεια των εθνικών κυβερνήσεων.
Παράλληλα και ως αντίβαρο της ισχυρής αυτής κοινοτικής εξουσίας ,και λέω ισχυρής επειδή θα διαχειρίζεται την οικονομική ζωή τριών διαφορετικών εθνών, θα πρέπει να ενισχυθεί η τοπική εξουσία και μάλιστα να αποκτήσει αμεσοδημοκρατικό χαρακτήρα. Μέσα από τοπικές συνελεύσεις οι κάτοικοι θα ελέγχουν τα οικονομικά των δήμων τους και θα φροντίζουν οι ίδιοι για την πραγματοποίηση δημοσίων έργων που επηρεάζουν άμεσα την ποιότητα ζωής τους (από σχολεία και νοσοκομεία μέχρι διαβάσεις και χώροι πρασίνου) Άλλωστε μονάχα έτσι θα καλλιεργηθεί η αλληλεγγύη στους πολίτες της Κοινότητας αλλά και η απαραίτητη πολιτική συνείδηση ,ώστε να μετατραπούν σε ένα ώριμο εκλογικό σώμα και κάποιοι εξ αυτών σε ικανούς και έντιμους πολιτικούς.
5. Διαστρωμάτωση της ιδιοκτησίας και της εξουσίας.
5.1 Εισαγωγή
Η Διαστρωμάτωση στα είδη της ιδιοκτησίας είναι αναγκαίο και εύλογο να ακολουθεί την διαστρωμάτωση της εξουσίας. Καταρχάς λοιπόν η Κοινοτική ιδιοκτησία θα ανταποκρίνεται στην εξουσία της Σοσιαλιστικής Κοινότητας να χαράζει και να υλοποιεί την οικονομική της πολιτική. Εν συνεχεία η εθνική ιδιοκτησία θα αποτελεί εγγύηση ότι οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις του κάθε έθνους θα είναι σε θέση να μεριμνούν για τα κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών τους (περίθαλψη ,στήριξη των ασθενέστερων κοινωνικών ομάδων ,ασφάλιση ,αντιμετώπιση της ανεργίας...) Βέβαια οι ενέργειες των εθνικών κυβερνήσεων κατ΄ ανάγκη θα "πατάνε" στον κοινοτικό οικονομικό σχεδιασμό ,αλλά οπωσδήποτε θα διαθέτουν και κάποια ευελιξία ,ώστε να αντιμετωπίζουν τα ιδιαίτερα προβλήματα της κάθε χώρας.
Από την άλλη η κοινωνική ιδιοκτησία των μεσαίων και μεγάλων παραγωγικών μονάδων (εκτός βέβαια από εκείνων που προβλέπεται συνταγματικά να ανήκουν είτε στα εθνικά κράτη είτε στην κοινότητα) θα ήταν χωρίς περιεχόμενο ,αν δεν προβλεπόταν η συμμετοχή ανακλητών αντιπροσώπων των μεγαλύτερων εξ αυτών στο κοινοβούλιο. Μονάχα έτσι άλλωστε διασφαλίζεται ο απρόσκοπτος έλεγχος της εργατικής τάξης στα κυβερνητικά πεπραγμένα αλλά και η ενημέρωση του εκλογικού σώματος ,ώστε αυτό να είναι σε θέση να εκφράσει ανόθευτη τη λαϊκή βουλή.
Τέλος η περιορισμένη έστω ατομική ιδιοκτησία θα ανταποκρίνεται στην ανάγκη περιορισμού της κρατικής αυταρχικότητας αλλά και στην αποτροπή ενός δογματικού τρόπου σκέψης και διοίκησης που θα οδηγήσει αναπόφευκτα στην αποτυχία. Γιατί αυτό που χρειάζεται η σοσιαλιστική μας Κοινότητα δεν είναι να λοβοτομήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά να της θέσει κάποιους περιορισμούς και να την μετατρέψει σε πολιτική συνείδηση και δράση. Ως εγγύηση των στόχων αυτόν θα λειτουργεί α) η συμμετοχή των πολιτών σε ελεύθερες τακτικές εκλογές ,β) η αμεσοδημοκρατική λήψη αποφάσεων για τοπικά ζητήματα ή για την εφαρμογή κοινοτικών ή εθνικών αποφάσεων σε τοπικό επίπεδο ,γ) η επικύρωση ή καταψήφιση των συνταγματικών τροποποιήσεων με δημοψήφισμα
5.2 Αναλυτικότερα...
Η Μεσογειακή Σοσιαλιστική Κοινότητα ,δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι μια σοσιαλιστική κοινωνία δεν είναι ούτε αταξική ούτε αγγελικά πλασμένοι. Για αυτό δεν θα πρέπει να υποτιμήσει την ανάγκη των κατοίκων της να συνεχίσουν το "δυτικό μοντέλο" ζωής με όσα αυτά συνεπάγεται. Έτσι οι περιορισμοί στην οικονομική ζωή δεν θα πρέπει να είναι περισσότεροι από τους αναγκαίους και θα πρέπει να συμπορεύονται με έναν δημοκρατικό τρόπο διοίκησης.
Έτσι θα υπάρχει μια διαστρωμάτωση στα είδη της ιδιοκτησίας ,που θα ανταποκρίνεται στις ρεαλιστικές ανάγκες της κοινωνίας.
Σε πρώτο επίπεδο θα υπάρχει η κοινοτική ιδιοκτησία ,που θα αφορά τις τράπεζες ,την αυτοκινητοβιομηχανία ,την φαρμακοβιομηχανία ,την βιομηχανία υψηλής τεχνολογίας ,τις προσόδους από τα λιμάνια ,τα ναυπηγεία αλλά και τα πλοία. Τα έσοδα από τα κοινοτικά μονοπώλια θα τα διαχειρίζεται η κοινοτική κυβέρνηση και θα τα χρησιμοποιεί για να υλοποιήσει τον κεντρικό οικονομικό σχεδιασμό.
Σε δεύτερο επίπεδο θα υπάρχει η εθνική ιδιοκτησία ,που θα περιλαμβάνει τις προσόδους από τους άμεσους και έμμεσους φόρους ,τα ασφαλιστικά ταμεία ,τα νοσοκομεία και τα σχολεία ,τις μεταφορές και την παραγωγή ενέργειας.
Σε τρίτο επίπεδο θα υπάρχει η κοινωνική ιδιοκτησία που θα αφορά τις μεσαίες και μεγάλες επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται σε τομείς της παραγωγής που δεν έχουν ήδη αναφερθεί Οι εργάτες ειδικά των μεγάλων παραγωγικών μονάδων θα έχουν μέσω ανακλητών εκπροσώπων λόγο στην διαχείρισή τους αλλά και στις συνθήκες εργασίας τους.
Σε τέταρτο επίπεδο θα υπάρχει η ατομική ιδιοκτησία ,που θα αφορά μικρές επιχειρήσεις και ακίνητα. Προφανώς στα ακίνητα θα υπάρχουν σαφείς συνταγματικοί περιορισμοί αλλά και υψηλός κλιμακούμενος φόρος κληρονομιάς.
5.3 Κίνδυνος κεφαλαιοκρατικής παλινόρθωσης.
Στο σημείο αυτό οφείλουμε να εξετάσουμε ένα εύλογο ερώτημα. Δεν υπάρχει ο κίνδυνος η διαστρωμάτωση της ιδιοκτησίας να οδηγήσει στην παλινόρθωση της κεφαλαιοκρατίας.
Η απάντηση είναι ,προφανώς και ναι! Μήπως όμως και η πλήρης κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής αλλά και ο ολοκληρωτικός έλεγχος της οικονομίας από τον του κρατικό μηχανισμό ενέχει ακριβώς τον ίδιο κίνδυνο? Η απάντηση και πάλι είναι καταφατική ,αφού όπως αποδείχτηκε περίτρανα στην σοβιετική ένωση η μεγαλύτερη αντίφαση του σοσιαλισμού είναι η προσπάθεια δημιουργίας μια αταξικής (κουμουνιστικής) κοινωνίας από μια κρατική εξουσία συγκεντρωτική και ισχυρή. Εάν λοιπόν εξαλείψουμε την ιδιωτική-καπιταλιστική ιδιοκτησία το μόνο που θα κάνουμε είναι να οξύνουμε αυτή την αντίφαση.
Η λύση επομένως δεν είναι άλλη από την ενίσχυση της τοπικής εξουσίας με τους τρόπους που αναφέρθηκαν παραπάνω και την διαμόρφωση ενός εκλογικού σώματος που θα αντιμετωπίζει με την ίδια επιφυλακτικότητα τόσο την καπιταλιστική ιδιοκτησία ,που προφανώς θα προσπαθήσει να επεκταθεί και να κυριαρχήσει ,όσο και την κρατική εξουσία που επίσης θα προσπαθεί να ενισχυθεί και να αναπαραχθεί.
6. Ποιότητα ζωής.
Παρότι η Κοινότητα μας θα δώσει έμφαση στη λήψη μέτρων υπέρ των οικονομικά ασθενέστερων δεν πρέπει σε καμιά περίπτωση να αγνοήσει την απαίτηση των πολιτών της για ποιότητα ζωής (ακόμα και αυτή η έννοια έχει διαστρεβλωθεί από τον καπιταλιστικό τρόπο σκέψης)
Έτσι παρότι προφανώς η ισπανική seat θα αναδειχθεί σε κοινοτικό μονοπώλιο ,θα ήταν μέγιστο σφάλμα υπό την επίδραση μιας στρεβλής σοβιετικής αφέλειας να αποφασιστεί η παραγωγή ενός λόγου χάρη μοντέλου αυτοκινήτου. Αυτό θα ήταν μια βλακώδης προσπάθεια να καταπνιχθεί η υγιής τάση των ανθρώπων να διαφέρουν μεταξύ τους ,αλλά και η αρρωστημένη τους τάση να χρησιμοποιούν τα υλικά αγαθά ως μέσο επίδειξης και κοινωνικής καταξίωσης. Όμως η θεραπεία μιας ασθένειας ουδέποτε δεν θα μπορούσε να είναι η αγνόησή της.
Ακόμα σε άλλους τομείς ,όπως η ένδυση ,ενώ βεβαίως οι μεγάλες βιομηχανίες θα πρέπει να κοινωνικοποιηθούν είναι απαραίτητο να υπάρχει και καπιταλιστική ιδιοκτησία μικρότερων επιχειρήσεων που βέβαια θα φορολογούνται ,θα υπόκεινται σε περιορισμούς που θα αφορούν τους κατώτατους μισθούς των εργαζομένων τους και θα είναι δυνατόν να κοινωνικοποιηθεί εφόσον ξεπεράσει κάποιο οικονομικό μέγεθος.
Αυτό είναι αναγκαίο ,ώστε να μειωθεί η κρατική επέμβαση σε τομείς της οικονομικής ζωής που σχετίζονται με το προσωπικό γούστο των πολιτών.Άλλωστε πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ,ότι ο τρόπος ζωής των πολιτών της Σοσιαλιστικής μας Κοινότητας θα επηρεάσει σημαντικά και την στάση των πολιτών των άλλων κρατών απέναντι της.
Και αυτό είναι το δεύτερο πράγμα που θα πρέπει να κρατάμε στο μυαλό μας. Ότι δηλαδή αν αυτό το σοσιαλιστικό εγχείρημα αποτύχει είναι εξαιρετικά πιθανό να επηρεάσει καταστροφικά τις παγκόσμιες πολιτικές εξελίξεις ,προβάλλοντας τον καπιταλισμό ως την μοναδική βιώσιμη εναλλακτική. Για αυτό τον λόγο η Κοινότητα μας θα πρέπει να καταβάλει την μέγιστη δυνατή προσπάθεια στον συνδυασμό ισότητας ευκαιριών για όλους αλλά και υψηλό επίπεδο διαβίωσης.
7. Διεθνής προσανατολισμός
Ως πρωτοπόρα στην εφαρμογή του σοσιαλισμού σε παγκόσμια κλίμακα η Κοινότητα μας θα έχει την δυνατότητα να θέσει κάποιους καινοτόμους στόχους με βάση τους οποίους θα στοχεύει σε θετικές μεταρρυθμίσεις παγκόσμια εμβέλειας.
-θέσπιση παγκόσμιου ελάχιστου φόρου ,ώστε το κεφάλαιο να μην μπορεί να ξεφεύγει σε "φορολογικούς παραδείσους"
-πυρηνικός αφοπλισμός όλων των χωρών
-παγκόσμια μείωση των πόρων που διατίθενται στην βιομηχανία όπλων
-διαγραφή χρεών σε χώρες με δικτατορικό καθεστώς που κάνουν βήματα εκδημοκρατισμού ,αλλά και οικονομική στήριξη ,ώστε να καταστούν οικονομικά αυτοδύναμες. Γενικότερα ειρηνικά κίνητρα (παροχή τεχνογνωσίας ,αποστολή ιατροφαρμακευτικού υλικού) προκειμένου να γίνουν παγκόσμια βήματα προς τη δημοκρατία
-Οικονομική ενίσχυση αναπτυσσόμενων χωρών ,ώστε αυτές να απαλλαγούν από την κηδεμονία των αναπτυγμένων.
-Μεγάλες επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας / υπογραφή και τήρηση διεθνών συμβάσεων για την προστασία του περιβάλλοντος
-Πρόβλεψη στο διεθνές δίκαιο του δικαιώματος των κρατών να κρατικοποιούν έναντι αποζημιώσεως επιχειρήσεις ή και ευρεσιτεχνίες (την συνταγή κάποιου φαρμάκου λόγου χάρη) για λόγους εθνικού συμφέροντος
Με τέτοιες προτάσεις ,αλλά κυρίως με το παράδειγμα της δικής της ευημερίας η Κοινότητά μας θα μπορούσε να κερδίσει την εμπιστοσύνη των αναπτυσσόμενων χωρών και να τις προσανατολίσει σε μια σοσιαλιστική πολιτική ,που θα βελτιώσει ουσιαστικά την ζωή των κατοίκων τους,
8. Σχέσεις μιας σοσιαλιστικής κυβέρνησης με την εγχώρια αστική τάξη
Έστω ότι ένα τέτοιο σχέδιο σαν αυτό που περιγράφω τώρα ξεκινούσε να εφαρμόζεται με σταδιακά βήματα μεταξύ άλλων και στην Ελλάδα. Προφανές είναι ότι η ελληνική αστική της οποίας την περιουσία το κράτος θα έχει φανερή πρόθεση να απαλλοτριώσει θα κατέφευγε στο εξωτερικό παίρνοντας μαζί και όσο μεγαλύτερο μέρος των κεφαλαίων της είναι δυνατόν αφήνοντας όμως πίσω την ακίνητη περιουσία της ,εργοστάσια ,βιομηχανίες και εξοπλισμό.
Θα μπορούσε να πει κανείς ,ότι τα πράγματα θα ήταν απλά ,όμως δυστυχώς δεν είναι ,αφού μια Σοσιαλιστική Μεσογειακή Κοινότητα στηρίζει την ισχύ της κυρίως στο θαλάσσιο εμπόριο ,το οποίο όμως προφανώς δεν θα μπορεί να διεξαχθεί όταν οι εφοπλιστές μαζί με τα καράβια τους "σηκωθούν και φύγουν". Έτσι προφανώς θα καταστή αναγκαία η σύναψη οικονομικών συμφωνιών με ντόπιους ή ξένους εφοπλιστές ,μέχρι τουλάχιστον να μπορέσει η Κοινότητα να αγοράσει ή ακόμα καλύτερα να κατασκευάσει έναν δικό της στόλο.
Αυτή η προοπτική δημιουργεί βέβαια το ζήτημα της διαφάνειας που θα πρέπει να διέπει τις οικονομικές αυτές συμφωνίες ,ώστε ο λαός να μην νιώσει ότι εξαπατάτε. Χρειάζεται ακόμα να πρυτανεύσει η λογική και όχι ο λαϊκισμός με την μορφή αφορισμών του είδους "Δεν τους έχουμε ανάγκη". Αυτό που απαιτείται είναι ένας νηφάλιος οικονομικός σχεδιασμός που θα καταστήσει την Κοινότητα σε μικρό χρονικό διάστημα οικονομικά αυτοδύναμη και όχι κενά λόγια.
Ας καταγραφεί εδώ επίσης ,ότι οι ιδιοκτήτες των μεσαίων επιχειρήσεων που θα κοινωνικοποιηθούν θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με την απαιτούμενη ανθρωπιά καθώς η πλειοψηφία τους δεν εντάσσεται ,εφόσον άλλωστε έχει επιλέξει να παραμείνει στην χώρα, στην κατηγορία εκείνη των κεφαλαιοκρατών που θα είναι σε θέση να πουν απλά ένα "η ζωή συνεχίζεται" και θα μεταβούν στο εξωτερικό για να ασχοληθούν με τις εκεί επιχειρήσεις τους. Οπωσδήποτε ο κρατικός μηχανισμός οφείλει να τους προστατέψει από την στοχοποίηση και φυσικά κάθε μορφής βία.
9. Αναγκαία πρακτικά βήματα για μια σοσιαλιστική κοινωνία.
1. Εκπαίδευση σχετικά με τον σοσιαλισμό. Αυτή τη στιγμή δυστυχώς κυριαρχούν εντελώς διαστρεβλωμένες απόψεις σχετικά με το τι είναι ο σοσιαλισμός.
2. Έκφραση σοσιαλιστικών αιτημάτων. Ο λαός δηλαδή όταν κατεβαίνει σε πορείες να πάψει να φωνάζει «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» και να αρχίσει να φωνάζει εναντίον του καπιταλισμού ,της αστικής τάξης ,της εκμετάλλευσης ,της ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής ,τους ιμπεριαλισμού κοκ ...;
3. Εκλογική στήριξη σε κόμματα με σαφή σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
Αφού ο λαός κάνει αυτά τα τρία βήματα στη συνέχεια είναι καθήκον των οικονομολόγων ,των πολιτικών και των κάθε λογής πνευματικών ανθρώπων να καταθέσουν σαφείς σοσιαλιστικές προτάσεις έτσι ώστε να γίνει σοβαρή συζήτηση για τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της κάθε πρότασης.
Αυτή όμως η σοβαρή συζήτηση είναι αδύνατον να διεξαχθεί όσο ο λαός απέχει και δεν γνωρίζει. Διότι έτσι και τα ίδια τα σοσιαλιστικά κόμματα απομονώνονται σε έναν μικρόκοσμο ,όπου μεγεθύνουν τις μεταξύ τους αντιπαραθέσεις και τις νομίζουν τρομερά σπουδαίες ...;
Και έτσι καθόμαστε και συζητάμε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει 12 συνιστώσες και ότι το ΚΚΕ τραβά τον δρόμο της απομόνωσης! Μα πως όμως περιμένουν τα δύο αυτά κόμματα (και όλα τα υπόλοιπα) να είναι τέλεια τη στιγμή που στην κοινωνία δεν υπάρχει το υπόβαθρο για να διεξαχθεί πολιτική συζήτηση?
Γιατί για παράδειγμα το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι οι συνιστώσες του αλλά η έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων. Μιλά για παράδειγμα για δημοκρατία μέσα στον σοσιαλισμό. Όμως πώς θα εξασφαλιστεί και πώς θα λειτουργεί αυτή η δημοκρατία? Θα γίνουν πρώτα εκλογές ή πρώτα θα ψηφιστεί το σοσιαλιστικό σύνταγμα? Και αν γίνουν πρώτα εκλογές τι θα γίνει αν η κυβέρνηση κάνει πίσω εξαιτίας εξωτερικών πιέσεων? Και αν ψηφιστεί πρώτα το σύνταγμα από ποιον θα γραφτεί και από ποιον θα επικυρωθεί?
Αντίστοιχα το ΚΚΕ πρέπει να κληθεί να απαντήσει ,πως σχεδιάζει να αντιμετωπίσει το μείζον πρόβλημα ,που παρουσιάστηκε στη σοβιετική ένωση ,που δεν ήταν άλλο από την σταδιακή αυταρχικοποίηση και διαφθορά της κοινωνίας.
Όμως πώς να συζητηθούν τα παραπάνω όταν η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν έχει την παραμικρή ιδέα για το τι θα πει σοσιαλισμός?
Με βάση λοιπόν τα παραπάνω καταλήγω στο ότι η γνήσια επαναστατική πράξη στις μέρες μας είναι η σκέψη. Όχι η βία ,όχι η συσπείρωση σε κάποιο κόμμα αλλά η διάδοση της σοσιαλιστικής ιδέας!
Μετά από αυτή την χρήσιμη παρέκβαση επιστρέφω στο βασικό θέμα.
Τέταρτο βήμα λοιπόν είναι η συζήτηση ολοκληρωμένων και λεπτομερών σοσιαλιστικών προτάσεων στην κοινωνία.
Πέμπτο βήμα είναι η υιοθέτηση των προτάσεων που κρίνονται από την κοινωνία ως προτιμότερες από κάποιο ή ακόμα καλύτερα από συνασπισμό σοσιαλιστικών κομμάτων και έκτο η υλοποίηση τους ,εφόσον έχουν υπάρξει σαφείς ενδείξεις ,ότι το σχέδιο αυτό συγκεντρώνει την υποστήριξη της πλειοψηφίας του εκλογικού σώματος.
Πώς όμως θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα σχέδιο ,που περιλαμβάνει ένα πολυεθνικό σοσιαλιστικό συνασπισμό? Αν και είναι πρώιμη μια τέτοια συζήτηση ,αφού τα τρία πρώτα βήματα δεν έχουν σε καμιά περίπτωση γίνει ,μπορούμε να
Κάνουμε κάποιες εύλογες σκέψεις.
Έστω λοιπόν ότι στη Ελλάδα γίνονται τα τρία πρώτα βήματα και ότι κυριαρχεί η ιδέα μια σοσιαλιστικής συνεργασίας με κάποιες άλλες μεσογειακές χώρες. Η ιδέα αυτή θα υιοθετηθεί από σοσιαλιστικά κόμματα τα όποια προφανώς θα έρθουν σε επαφή με αντίστοιχα κόμματα ,άλλων μεσογειακών χωρών. Αν στις χώρες στις οποίες θα αποταθούμε υπάρξει ενδιαφέρον τότε θα συνταχθεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο με βάση τα οικονομικά στοιχεία των χωρών αυτών και θα δοθεί στη δημοσιότητα. Αν οι λαοί των εν λόγω χωρών πεισθούν από το σχέδιο αυτό και στηρίξουν εκλογικά το σοσιαλιστικό μέτωπο που το πρεσβεύει τότε θα είναι και εφικτή η υλοποίησή του.
10. Γιατί ο σοσιαλισμός?
Επειδή ο καπιταλισμός με την σημερινή του μορφή δεν είναι σε θέση να προσφέρει στο σύνολο της ανθρωπότητας μια ζωή αξιοπρεπή. Επιπλέον επειδή μέσω του ιμπεριαλισμού αλλά και της αλόγιστης εκμετάλλευσης του περιβάλλοντος θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση μας.
Τα παραπάνω όμως δεν θα πρέπει να μας οδηγήσουν από τον έναν μονόδρομο στον άλλο. Διότι αυτό για το οποίο αγωνιζόμαστε όλοι είναι η ανθρώπινη ζωή. Επομένως με βάση το πόσο αυτή εξυψώνεται ή ευτελίζεται πρέπει να κρίνουμε την κάθε εξουσία και μορφή οργάνωσης και όχι με βάση το τι δηλώνει.
Με τιμή.
ΚΠ
Κωνσταντίνος